Cavalier King Charles Spaniël: Het liefste ras met de slechte gezondheid

De koninklijke schootspaniël: liefde als levensdoel

De Cavalier is gefokt met één doel: gezelschap zijn. Niet jagen, niet waken, niet werken. Gewoon bij je zijn. En dat doet hij met een toewijding die ontroerend is. Hij kruipt op je schoot, legt zijn kop op je knie, volgt je door het huis en kijkt je aan met ogen die zeggen: “Ik ben er voor jou.” Het is een hond die emoties aanvoelt, die troost biedt als je verdrietig bent en die uitgelaten is als jij blij bent. Aan het hof van Charles II was hij al het favoriete schoothondje, en sindsdien is er niets veranderd.

Hij is sociaal naar werkelijk iedereen. Vreemden, kinderen, andere honden, katten: allemaal worden ze begroet met dezelfde vriendelijke kwispel. Als waakhond is hij dan ook volkomen nutteloos. Hij is niet eenkennig, niet dominant en niet agressief. Soms steekt zijn spaniël-aard de kop op en gaat hij een geurspoor achterna, maar dat is het meest rebelse dat je van hem kunt verwachten.

De perfecte eerste hond, als het niet was voor de gezondheid

In termen van karakter, formaat en trainbaarheid is de Cavalier de ideale eerste hond. Hij is klein genoeg voor een appartement, rustig genoeg voor senioren, speels genoeg voor kinderen en adaptief genoeg voor bijna elk huishouden. Hij heeft geen extreme bewegingsbehoefte, geen complexe opvoeding en geen uitdagend karakter. Wat hij wel heeft, is een lijstje gezondheidsproblemen dat langer is dan bij welk ras van vergelijkbaar formaat ook. En dat is het dilemma van de Cavalier.

De Cavalier in Cijfers

Mitralisklepdegeneratie: de tijdbom die tikt

Mitralisklepdegeneratie (MVD) is de grootste doodsoorzaak bij de Cavalier King Charles Spaniël, wereldwijd. Het is een aandoening waarbij een van de vier hartkleppen langzaam verslechtert en begint te lekken. Het hart moet steeds harder werken om bloed rond te pompen. Uiteindelijk leidt het tot hartfalen.

De cijfers zijn verpletterd. Rond het vijfde levensjaar heeft de helft van alle Cavaliers een aantoonbare hartruis. Op tienjarige leeftijd is het percentage bijna 100%. MVD komt bij alle hondenrassen voor op oudere leeftijd, maar bij de Cavalier komt het twintig keer vaker voor dan gemiddeld en openbaart het zich veel jonger. Het begint met een zachte hartruis die je dierenarts hoort met een stethoscoop. Het eindigt, maanden tot jaren later, met hijgen, hoesten, uitputting en uiteindelijk hartfalen.

In Denemarken, waar screening op MVD verplicht is, daalde het voorkomen van hartproblemen bij de Cavalier met 73%. In Nederland is hartscreening sinds 2014 verplicht voor fokdieren. Dat helpt, maar het garandeert niet dat jouw pup vrij zal zijn. Vraag je fokker naar de hartstatus van de ouders, de grootouders en liefst ook de overgrootouders.

Kosten: klein hondje, groot prijskaartje

De dagelijkse kosten van een Cavalier zijn bescheiden. Klein ras, beperkt voer, weinig vachtverzorging. Maar de dierenartskosten zijn een ander verhaal. Hartmedicatie is levenslang zodra de hartruis zich aandient. Een MRI-scan voor CM/SM kost € 500 tot € 800. Operaties aan het hart of aan het ruggenmerg lopen in de duizenden euro’s.

De aanschafprijs bij een fokker via de Cavalier Club Nederland ligt tussen de € 1.500 en € 2.500. De ouders moeten zijn getest op hart (verplicht) en CM/SM via MRI-scan (verplicht sinds 2014). Koop uitsluitend bij een fokker die beide tests kan tonen. Neem geen genoegen met “de dierenarts vond hem gezond.” Dat is niet hetzelfde als een MRI-scan en een cardio-echo.

Gezondheid: de langste ziektenlijst in deze reeks

Dit is het moeilijkste deel van dit artikel. De Cavalier heeft meer ernstige erfelijke aandoeningen dan welk ander ras van vergelijkbaar formaat. Dat is het directe gevolg van eeuwenlang fokken op een steeds kleiner, ronder kopje met steeds grotere ogen. De prijs van dat uiterlijk betaalt de hond.

Overzicht: Voor- en Nadelen