Labrador Retriever: Eerlijk over karakter, eetgedrag & gezondheidsrisico’s

Werkhond in een huisdierverpakking

De Labrador is geen schoothond die toevallig groot is. Hij is een jachthond. Een werkhond. Gefokt om de hele dag in ijskoud water geschoten wild te apporteren voor zijn jager, en daar onvermoeibaar mee door te gaan. Die drive is er nog steeds. De moderne Labrador wil werken, wil bewegen, wil iets in zijn bek hebben en wil bij jou zijn. In die volgorde.

In huis is hij vrolijk, sociaal en aanhankelijk. Hij begroet iedereen alsof hij ze al jaren kent, kwispelt met zijn hele achterlijf (niet alleen zijn staart) en heeft een onverwoestbaar goed humeur. Dat maakt hem de perfecte gezinshond, maar alleen als je begrijpt dat die energie ergens naartoe moet. Een Labrador die niet genoeg te doen krijgt, bedenkt zijn eigen entertainment. En zijn idee van entertainment is zelden hetzelfde als het jouwe.

Show of werk: twee totaal verschillende honden

Dit is cruciaal en wordt op de meeste sites nauwelijks benoemd. Er bestaan twee types Labrador die wezenlijk van elkaar verschillen. De showlijn (Engelse type) is breder gebouwd, zwaarder, rustiger en sneller tevreden met een paar wandelingen per dag. De werklijn (Amerikaanse type) is slanker, atletischer, energieker en heeft een significant hogere werkdrang. Een werklijn-Labrador in een doorsnee huishouden is als een Formule 1-auto op een parkeerplaats: hij kan het wel, maar hij wordt er niet gelukkig van.

Informeer je bij de fokker welk type je koopt. Het verschil in dagelijks management is enorm.

De eetmachine: genetisch vastgelegd

De Labrador eet. Alles. Altijd. Dit is niet alleen een karaktereigenschap, het is wetenschappelijk bewezen. Onderzoekers van de Universiteit van Cambridge ontdekten dat veel Labradors een mutatie in het POMC-gen hebben die het hongergevoel verstoort. Ze voelen zich letterlijk nooit vol. Dat verklaart waarom een Labrador zijn eigen bak leegvreet, de bak van de kat plundert, brood van het aanrecht steelt, paardenvijgen van straat eet en vervolgens smekend naar jouw bord kijkt alsof hij de hele dag niets heeft gehad.

Dit is niet schattig, het is een serieus gezondheidsrisico. Overgewicht is het grootste vermijdbare probleem bij de Labrador en verkort zijn levensduur aanzienlijk. Weeg zijn voer af, geef geen restjes, en laat je niet vermurwen door die blik.

Rasstandaard

De Labrador in Cijfers

Opvoeding: makkelijk te trainen, moeilijk te remmen

De Labrador is een van de makkelijkst trainbare rassen ter wereld. Niet voor niets is hij het vaste ras van KNGF Geleidehonden, de politie en de douane. Hij is intelligent, werkwillig, beloningsgericht en heeft een enorm verlangen om het goed te doen. Met een stukje worst krijg je een Labrador zover dat hij door een brandend hoepeltje springt.

Maar die werkwillendheid heeft een keerzijde: enthousiasme. Een jonge Labrador is 35 kilo ongecontroleerde vreugde. Hij springt tegen mensen op, trekt je de straat over, duikt elke sloot in en apporteert alles wat hij kan vinden, inclusief andermans spullen. Niet uit ongehoorzaamheid, maar uit pure levensvreugde die hij niet kan beheersen.

Begin vroeg, train de rem

De eerste les die een Labrador moet leren is niet ‘zit’ of ‘poot’, maar kalmte. Leren wachten. Leren dat niet alles nu meteen hoeft. Een Labrador die heeft geleerd om rustig af te wachten voor zijn voerbak, niet op te springen bij de voordeur en niet de lijn strak te trekken bij elke passerende hond, is een hond waarmee je overal naartoe kunt. Zonder die basis is hij een schattige ramp op poten.

Lijntraining is prioriteit nummer één. Een volwassen Labrador die trekt is sterker dan de meeste eigenaren. Begin hier als puppy mee, niet als het al een probleem is.

Water: de onvermijdelijke liefde

Accepteer het: je Labrador gaat zwemmen. Altijd. In de sloot, in de vijver, in de modderplas, in de zee in december. Het zit in zijn genen en het is niet af te leren. De enige vraag is of je dit accepteert en handdoeken bij de achterdeur legt, of dat je je elke wandeling ergert. Eigenaren die een schone hond willen na de wandeling, moeten eerlijk zijn: een Labrador is niet jouw ras.

Kosten: gemiddeld, tenzij het overgewicht toeslaat

De dagelijkse kosten van een Labrador zijn overzichtelijk. Zijn korte vacht vergt weinig onderhoud, hij hoeft niet naar de trimmer en zijn formaat is gemiddeld. Het financiële risico zit elders: overgewicht leidt tot gewrichtsproblemen, diabetes en een kortere levensduur, en die behandelingen zijn duur.

De aanschafprijs bij een fokker via een rasvereniging ligt tussen de € 1.500 en € 2.500. De ouders moeten zijn getest op HD, ED, oogafwijkingen en bij voorkeur EIC (Exercise Induced Collapse). De Labrador is het populairste ras van Nederland, wat betekent dat er heel veel broodfokkers actief zijn. “Een Labteefje, een nestje, leuk geld verdienen” is helaas de mentaliteit bij een deel van de markt. Koop via de rasvereniging.

Gezondheid: robuust, maar niet onkwetsbaar

De Labrador is over het algemeen een gezonder ras dan zijn neef de Golden Retriever. Het kankerrisico is lager, de levensverwachting iets hoger. Maar door zijn extreme populariteit en de bijbehorende wildgroei aan fokkers zijn er wel degelijk serieuze erfelijke aandoeningen waar je van moet weten.

Overzicht: Voor- en Nadelen